Wanneer is er een Belgische regering?

Deze vraag lijkt wel "the million dollar question" en weinigen weten er het antwoord op. Schrijfsels maken over de politieke toestand doe ik zelden of nooit, maar als persoon die nogal maatschappelijk betrokken is, kruip ik nu ook maar eens in mijn pen om mijn gedachtenspinsels over de moeizame Belgische regeringsvorming te geven.

Na een eclatante verkiezingsoverwinning dacht het kartel CD&V/NV-A dat de politieke wereld aan hun voeten lag. Helaas de ontnuchtering volgde snel, met een verliezer van de verkiezingen, weliswaar minder hard dan voorspeld, de Open VLD ging men samen rond de tafel zitten met de Franstalige tegenhangers (MR en CDh) om een federale regering in de steigers te krijgen. Zo gezegd, zo gedaan? Vergeet het maar!

Ondertussen zijn we 106 dagen, een informateur en twee onderhandelaars/verkenners verder en lijkt het erop alsof de politici geen halve meter vooruitgang geboekt hebben sinds maandag 11 juni, de dag na de stembusgang. Struikelblokken blijken of blijven de splitsing van kiesarrondissement Brussel-Halle-Vilvoorde, meer autonomie voor de gewesten en zelfs de figuur van Yves Leterme, de man met 800.000 voorkeurstemmen in het Vlaamse landsgedeelte.

Voor mezelf staat heeft het communautaire nooit bovenaan gestaan in mijn politieke interesse, eerder thema's rond sociale rechtvaardigheid, een beleid waarin mensen centraal staan en een groene inslag hebben vaak mijn voorkeur weggedragen. Toch begin ik nu een beetje te vrezen dat zonder oplossing voor het communautaire er geen manier meer kan gevonden worden om in ons (Belgen)landje verder te gaan. Verder wordt het geheel nog eens in de media uitvergroot zodat het lijkt dat Vlamingen en Walen precies niet (meer) kunnen samenleven in een federale staatsstructuur. Het is tijd voor een compromis, hoor ik velen zeggen, maar zijn we door de comprimissen vanuit het verleden misschien niet in deze uitzichtloze situatie beland? Kan je nog wel een vergelijk vinden als bijna alle onderhandelingsmarge verdwenen is of de ruimte/wil tot toegevingen minuscuul is? Vragen waar ik zelf niet onmiddellijk een antwoord op kan vinden.

Aan de kantlijn wordt er toegekeken door socialisten, groenen en VB'ers. VB'ers die niet liever willen dan het uiteenvallen van België en waarschijnlijk nu genieten bij de huidige impasse. Socialisten en groenen die beiden behoefte hebben aan nieuwe profielering om een antwoord te vinden op de verzuchtingen van een steeds meer rechtsdenkend kiespubliek dat nochtans geconfronteerd wordt met een aantal sociale problematieken, zoals een steeds duurdere en onbetaalbare huisvesting.


Leedvermaak over de huidige situatie dienen deze 2 partijen aan de linkerzijde van het politieke spectrum helemaal niet te hebben, integendeel. Daarenboven zijn ze beiden op zoek naar nieuwe voorzitters: wordt Caroline Gennez het witte konijn uit de toverhoed voor de SPa? En hoe verloopt de stembusstrijd bij Groen! met 6 kandidaat-voorzitters voor een partij met amper 6% van de stemmen bij de laatste federale verkiezingen?

Je merkt het, vooral veel vragen bij mij, maar vooral nog veel minder antwoorden. Ik vermoed dat ik niet de enige ben, voor zover "de man of vrouw in de straat" nog interesse heeft in het Wetstraat-krakeel.